بیخیال...

یکی از خواننده ها اومد بهم گفت چرا وبت سیاهه؟ چرا متنات همه غمگینه؟ چرا بوی افسردگی از کلماتت می باره؟ اینجوری کسی جذبت نمیشه ها!!!

(دقت کنید جذبت نه جذب وبت یا نوشته هات!)

و من به این فک کردم ک چه اهمیتی داره کسی جذب من بشه یا نه؟

چرا من باید توی وبلاگ نویسی هم دغدغه ام جذاب بودنِ خودم (و نه نوشته هام) واسه بقیه باشه؟

چرا نباید واسه دل خودم بنویسم؟

اصلا کسی ک قراره با این چیزا جذب من بشه جذب شدنش به چه دردی میخوره؟

و هزاران چرای بی جواب دیگه ک همون لحظه ب ذهنم رسید اما به روی خودم نیاوردم و طبق معمول همیشه جواب یه کلمه ایمو دادم :

بیخیال...!

بدبخت...